‹ Terug

Moord?

 

De man in het bed hield zijn ogen dicht toen hij de deur hoorde opengaan.
Twee vrouwen stapten de kamer in. Zijn dochters Marie en Gerda. Ze
kwamen langzaam dichterbij.
‘Ik geloof dat hij slaapt,’ zei de oudste dochter Marie.
‘Of hij doet alsof,’ sprak Gerda.
’Waarom zou hij dat doen?,’ vroeg Marie zich hardop af.
Ze stonden ieder aan een kant van het eenpersoonsbed en keken op de
man neer.
’Ach, laten we hem maar laten slapen,’ zei Marie, ‘kom dan gaan we weer.’
‘Nee,’ zei Gerda, ‘ik ga niet weg. Morgen is ie misschien dood en ik wil
nog met hem praten.
‘Waarover wil je dan praten?’ vroeg Marie.
‘Over moeder en haar onverwachte dood’.
‘Ach, dat is al zolang geleden.’
’Voor mij staat het in mijn geheugen gegrift,’ zei Gerda. ‘Ik ben er nog
steeds van overtuigd dat vader haar heeft vermoord of laten vermoorden.’
‘Sst, je maakt vader wakker,’ zei Marie. ‘Nou en, dan kunnen we dat
meteen aan hem vragen,’ antwoordt Gerda. ‘Laat hem rustig sterven,’
vervolgde Marie, ‘en volgens de politie was het een ongeluk. Je moet dit
boek afsluiten. Het is bijna 25 jaar geleden. We zijn nu zelf al in de dertig’
‘Waarom zou ik. Hij heeft moeder ook niet rustig laten sterven.’
De man in het bed dacht aan de begintijd na het verlies van zijn vrouw.
Hoe opgelucht hij was door haar dood. Nooit meer haar zin door drammen
en nooit meer gemene klappen van haar krijgen. Gerda leek heel erg op
haar moeder. Ook zo’n stuk verdriet die haar handen niet thuis kan
houden. De manier waarop ze met haar man en kinderen omging was
precies zoals Louise dat deed. Marie is vele malen liever. Hij houdt heel
veel van haar.

Hij deed zijn ogen open. Hij keek eerst naar links en daarna naar rechts.
‘Gaan jullie eens bij elkaar staan, dan kan ik jullie alle twee zien, maar pak
eerst een stoel’, zei hij met hese stem.
‘Hoe gaat het vader’, zeiden beide dochters in koor.
‘Het gaat bergafwaarts. Hebben jullie met de dokters gesproken? ‘
‘Ja, de berichten zijn niet hoopvol’, zei Marie.
‘Daarom zijn we hier allebei,’ vulde Gerda aan.
‘Nog even een laatste gesprek met elkaar, maar niet te lang, anders
raak je oververmoeid hoor,’ zei Marie.
‘Mag ik met de deur in huis vallen vader,’ zei Gerda terwijl ze onrustig
op haar stoel heen en weer schoof. ‘Ga je gang kind’, zei de vader.
‘Waarom heeft u mijn moeder vermoord?’
Zo het hoge woord was er uit!
‘Hoe kom je erbij dat ik je moeder heb vermoord?’
‘Nu, al heel veel jaren hoor ik geruchten over het vermoorden van
moeder. En dat jullie ruzie hadden op de avond van haar autoongeluk.’
De vader probeerde overeind te komen. Het lukte hem niet. Marie
probeerde hem te helpen. De vader zakte weer terug. De inspanning
was hem duidelijk teveel. Heel zacht zei hij, ‘en al die jaren heb je me
nooit wat gevraagd. Nu ik bijna dood ben, kom je met een
beschuldi… Zijn adem stokte. Er trok een kramp door zijn lichaam.
Toen lag hij stil.
‘Hij is dood,’ zei Marie en keek haar zuster aan. ‘Heb jij hem nu
vermoord?’ sprak ze met een snik in haar stem.

Geschreven door Marys Clarisse in 2019