‹ Terug

Hemel of Hel

 

 

‘Is dit nu de hemel,’ vroeg ze zich hardop af.

‘Nee,’ was het antwoord, ‘dit is het Tussenrijk zodat u uw blik nog op de aarde kunt richten en alvast kunt wennen aan de komende hemelgang.’

‘Wat kan ik dan nog doen op de aarde? Praten met mijn man, kinderen en kleinkinderen?’

‘Nee dat gaat niet meer, dat had u eerder moeten doen. U kunt ze alleen gadeslaan. Langzaam zult U steeds verder van hen worden verwijderd om uw hemeltocht te gaan maken.’

Helena keek om zich heen naar het uitzicht en zag helemaal niets.

‘Ik zie helemaal niets, alleen maar een ondoorzichtige waas,’ zei ze klagend.

‘U moet ook aan hen denken en niet alleen aan uzelf, zei de mannenstem.

De vrouw concentreerde zich en bleef naar de aarde kijken. Opeens had ze beeld. Ze keek naar haar kinderen en zag dat er een ruzie gaande was.

Waarom zouden ze ruzie maken. Alles was tiptop geregeld. Ze hoefde alleen de begrafenisondernemer te bellen. Waarover ze precies ruzie hadden, wist ze nog niet.

Maar waarom zou ze zich druk maken. Ze kon toch niets aan de situatie veranderen. Ze voelde zich opgelucht. Gelukkig was ze geen gesprekspartner meer. Ze glimlachte.

De mannenstem vroeg waarom ze glimlachte.

‘Oh,’ zei Helena, ‘eindelijk ben ik niet meer de spin in het web. Ze zoeken het maar uit. Maar hoelang kan ik de familie nog volgen, want ik ben toch wel nieuwsgierig waarover de ruzie ging.’

De mannenstem zei luid en duidelijk: ‘ruzies gaan negen van de tien keer over geld en bezit. Dat zal in uw familie niet anders zijn.’

Even later concentreerde Helena zich wederom en keek naar haar familie. Ze zag aan de hand van bewegingen dat haar oudste dochter, Maria, met de begrafenisondernemer sprak over Helena’s begrafenis. Helena zag haar zoon Karel iets tegen haar oudste dochter zeggen over het geld dat hij in zijn hand had, daarbij wees hij naar het geldkistje op de grond. Haar  dochter keek naar het kistje en knikte ja. Tot haar ontsteltenis zag ze dat Karel om zich heen keek of niemand van de familie oplette dat hij het geld in zijn eigen zak stopte.

Ze had vaak woordenwisselingen met haar oudste gehad, maar ze gunde haar deze laffe streek van Karel niet. Ze zag dat Karel naar de gang liep, het geld uit zijn broekzak haalde en in tweeën deelde.

Even later liep hij weer naar binnen en ging naar dochter Roos, die hem glimlachend aankeek. Hij ging naast haar zitten en zei fluisterend: ‘driehonderd en vijftig euro voor jou.’

‘Merci,’ zei die eveneens fluisterend.

Helena was heel boos en zei hardop: ‘zo heb ik ze niet opgevoed!’

‘Jawel hoor,’ zei de mannenstem, ‘U was zelf het voorbeeld voor hen. Ze hebben gezien dat U de gouden armbanden en oorbellen stal, nadat U moeder was overleden.’

‘En ik mag toch naar de hemel?’

‘Ja,’ zei de mannenstem, ‘maar U zal van tijd tot tijd geteisterd worden door Hellenvegen, want straf moet er zijn.

 

Marys Clarisse, januari 2022