‹ Terug

De geheime bergplaats

 

Ongeveer vijftien jaar was ik. Paps en mams gaven mij instructies over het op tijd naar bed gaan van mijn broers en zussen. Onze ouders waren niet vaak op pad, maar één keer in de zes weken gingen ze naar de bioscoop en dan paste ik op.

Ik liet mijn broers en zussen natuurlijk ietsje langer opblijven. Het was ook een beetje hun uitje, maar ik weet nog dat ik dacht, ‘als ze allemaal in bed liggen, ga ik het boek pakken dat paps heeft verstopt’. Mijn vader wist helemaal niet dat ik zijn geheime bergplaats kende, maar ik had via de spiegel in de huiskamer gezien in welke kast hij achterin een boek zette. Hij deed daarbij een beetje geheimzinnig. Dat maakte me extra nieuwsgierig.

Alle zes broers en zussen lagen uiteindelijk in bed. Ik maakte thee voor me zelf en terwijl ik wachtte op het water, pakte ik een stoel en liep naar de bewuste kast. Zette de stoel neer en keek eens goed achter de rij boeken. En ja hoor, daar lag het geheimzinnige boek. Het heette Decamerone, geschreven door Bocaccio. Ik pakte het, stapte van de stoel en legde het prachtig met tekeningen versierde boek vol ontzag met beide handen op tafel.

De fluitketel liet zijn muziek horen. Ik liep terug naar de keuken en zette thee.

Toen ik weer in de kamer kwam, zat mijn twaalfjarige zus Gerda triomfantelijk met de Decamerone op schoot.

‘Je hoort in je bed te liggen’, zei ik boos, ‘donder op.’

‘Ik ga niet naar bed. Ik wil ook opblijven. Jij mag altijd alles en ik mag nooit wat.’ 

‘Dan vertel ik aan paps en mams dat jij niet naar bed wilde.’

‘Ik vertel dan, dat jij een boek uit paps kast hebt gehaald en dan mag ik misschien de volgende keer oppassen. Ik wil ook thee. ’zei mijn zusje.

Ik pakte haar arm en trok haar naar de slaapkamer, terwijl ze begon te schreeuwen.

Ik deed mijn andere hand voor haar mond en ze beet tot bloedens toe in die hand. Ik gaf haar een harde duw en ze viel op de grond. Het bloed drupte ook op de grond  en mijn zus schrok zichtbaar.

Zonder verder commentaar ging ze naar bed. Ik pakte het eerste hulp koffertje en deed wat jodium op de wond. Plakte een pleister. Zette de stoel weer voor de kast en legde het boek

weer terug op z’n plek.

Ik heb de Decamerone van Bocaccio nooit gelezen, maar ik ben wel altijd nieuwsgierig gebleven. Nu is het misschien tijd om er aan te beginnen.

 

Geschreven  in  2021 door Marys Clarisse bij de opening van Fluxus Zaandam voorgelezen