‹ Terug

De Dood

 

Het is vroeg. De merel is net begonnen aan zijn muzikale dag. Er ligt nog een schaduw over het park. De man zit roerloos op de bank. Hij lijkt in gedachten verzonken. Niets is minder waar.

Terwijl de zon steeds hoger komt en haar levenslicht laat schijnen, blijkt de man op de bank dood. Doodgewoon dood.

Ik ken die man heel goed. Ik voel geen verdriet. Ook geen vreugde. Jarenlang zijn we goede vrienden geweest. Bloedvrienden. Door anderen ook wel Black and White genoemd. Ik kijk met grote verwondering.

Waar is het misgegaan met onze vriendschap. We komen alle twee uit een tijdperk dat alles kon. Geen berg was ons te hoog. Geen brug te ver. Vrijheid was het grote woord.

Waar hebben onze wegen zich gescheiden? Misschien toen vrijheid voor mij slechts een woord bleek en voor mijn vriend een ideaal. Mijn vriend die mij verweet met alle winden mee te draaien. Ik, die hem steeds radicaler zag worden.

Of was het meer iets aards? Het inpikken van mijn grote liefde, Estrelle. Hoeveel jaren heeft het me niet gekost dit te verwerken. Zijn verraad van onze vriendschap en mijn verlies van mijn vriendin, maar ook van mijn vriend. Ik heb hem al die jaren min of meer gevolgd. Hij is nooit met mijn Estrelle getrouwd, maar wel veroordeeld voor lichamelijk geweld met als reden dat ze niet naar hem wilde luisteren. Ik was aanwezig in de rechtszaal, ver weg in een hoekje. Ook is hij geroyeerd als partijlid. Dat gaf hem denk ik de genadeslag.

Ik ben hard gaan studeren met als doel leraar te worden. Kennis maakt vrij. Nu ben ik leraar. Het bevalt me. Ook in deze nieuwe tijd.

Nu zit hij hier op een bank in het park. Helemaal alleen en dood. Ik ga naast hem zitten. Ik heb vaak aan hem gedacht. Over wat ik tegen hem zou zeggen als ik hem zou zien. Nu is dat allemaal voltooid verleden tijd.

Ik pak mijn telefoon en bel 112.

 

Geschreven door Marys Clarisse                                  

augustus 2020       

Marys Clarisse